Οι διακρίσεις και προκαταλήψεις στην παιδεία

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα από τα οποία πάσχουν τα εκπαιδευτικά συστήματα σε πολλές χώρες του κόσμου, είναι οι διακρίσεις. Όταν λέμε διακρίσεις εννοούμε διαφοροποιήσεις στην μεταχείριση κάποιων εκπαιδευόμενων, με βάση την εθνικότητα, το φύλο, τη θρησκεία, την οικονομική κατάσταση, το σεξουαλικό προσανατολισμό, τις ειδικές ανάγκες, την εμφάνιση και άλλα κριτήρια.

Υπάρχουν λοιπόν ομάδες ατόμων ή και μεμονωμένα άτομα, τα οποία τυγχάνουν λιγότερο ευνοϊκής μεταχείρισης όσον αφορά τα δικαιώματα και τις δυνατότητες που τους δίνονται στην εκπαίδευσή τους. Αυτό δημιουργεί μία ανισότητα που καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα και δε δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους, επομένως και θα έπρεπε να θεωρείται πολύ σημαντικό ζήτημα για κάθε σύστημα παιδείας.

Σε αρκετές χώρες, εθνικές μειονότητες ή άτομα με διαφορετική εθνικότητα και θρησκεία από τη χώρα που βρίσκονται(π.χ. από τρίτες χώρες) δεν γίνονται δεκτά σε σχολεία και πανεπιστήμια, ή έχουν περιορισμένες δυνατότητες και παροχές. Το ίδιο βέβαια μπορεί να συμβεί και σε άτομα με ειδικές ανάγκες όταν δεν υπάρχει η ανάλογη μέριμνα. Ή επίσης σε μαθητές και φοιτητές από κατώτερα κοινωνικά στρώματα που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα έξοδα που απαιτούνται, και μπορεί να καταλήξουν σε κατώτερου επιπέδου εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Πολλές από αυτές τις διακρίσεις μάλιστα προκύπτουν κυρίως λόγω ρατσισμού, ειδικά σε συντηρητικές κοινωνίες. Δεν υπάρχει λοιπόν η βούληση από την πολιτεία να προβεί σε αλλαγές για την ίση μεταχείριση όλων, επειδή αυτό θα προκαλέσει αντιδράσεις από μέρος της κοινωνίας, ή απλά δεν θεωρείται τόσο σοβαρό ζήτημα ώστε να αναληφθεί δράση.

Αυτή μάλιστα είναι μία κατάσταση που ευνοεί φαινόμενα bullying και βίας από μαθητές και εκπαιδευτές προς σε αυτές τις ομάδες, οπότε τα πράματα γίνονται ακόμα χειρότερα για αυτές. Και αυτό γιατί εάν η πολιτεία δείχνει με τη στάση της ότι υπάρχουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ενθαρρύνει το bullying και δε θέτει το σωστό παράδειγμα που θα δείχνει ότι όλοι οι πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα και θα πρέπει να είναι το ίδιο σεβαστοί.

Σε σχέση με παλιότερες δεκαετίες, έχουν ευτυχώς γίνει κατάλληλες ρυθμίσεις σε πολλές χώρες για τη μείωση του φαινομένου των διακρίσεων στην παιδεία, αλλά ακόμα υπάρχει δρόμος μπροστά. 104 χώρες είναι τώρα μέλη της Συμφωνίας ενάντια των Διακρίσεων στην Παιδεία, που υιοθετήθηκε από την UNESCO τo 1960, στο Παρίσι.

Σε αραβικές και αφρικανικές χώρες παρατηρούνται διαφοροποιήσεις κυρίως όσον αφορά την παιδεία των γυναικών, ενώ στην Κίνα υπάρχουν αναφορές για διακρίσεις σε άτομα με ειδικές ανάγκες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες τα φτωχά κοινωνικά στρώματα είναι πολλές φορές σε δυσμενή θέση.

Οι χώρες με την πιο δίκαια κοινωνικά παιδεία, από τις οποίες όλες θα μπορούσαν να πάρουν παράδειγμα, είναι κυρίως χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Στην Ολλανδία και σε όλες τις σκανδιναβικές χώρες μπορούμε πούμε ότι οι διακρίσεις έχουν εξαλειφθεί, ενώ η Γερμανία και κάποιες άλλες ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται σε καλή πορεία.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *